w poszukiwaniu horyzontu

Pisanie jest wynkiem nadmairu wina. Pisanie na trzeźwo z góry skazane jest na niepowodzenie, w końcu to nic innego jak pisanie o niczym, bo o czym można pisać na trzeźwo? Stany świadomości, odmienności, zmienności nastrojów są absolutnie zależne od jakości i ilości trunków. Siedem niespotkanych nigdy wcześniej odmian winorośli, ciężkie, soczyste, zielone, czerowne, granatowe, słodkie, kwaśne. W pełnym słońcu ich barwa blednie, zasypia ze zmrokiem żeby rozbłysnąć o świcie w pierwszych promieniach, rozcinających poranek jak noże. Po brodzie cieknie nektar, włosy na wietrze, spokój cienia i strzelistość cyprysów. Przywołuję je gdy za oknem słota i gdy za oknem śnieg, i gdy za oknem mgła jesieni i zapach liści skoszonych wiatrem. Czwarta butelka jest magiczna, piąta jest śliczna jak dziewczyna z sąsiedztwa, z dzieciństwa. Kolejna jest pełna wyrzutów ale zupełnie nie mojego sumienia. Moje własne siedzi obok i ma oczy filuterne. Potem jest noc spokojna, czarna, kleista-wiekuista noc jesienna.

komentarze (0) | dodaj komentarz

Powietrze drga nerwowo nad ciągnącymi się wzdłuż drogi połaciami trawy. Ostatnie drobiny nocnego chłodu, które jeszcze przed chwilą skrywały się w jej zakamarkach znikają. Granice między nocą i dniem zacierają się bezpowrotnie. Różowa poświata na ich styku wypełnia powietrze gorącem. Cienka, pozioma linia wyznacza miejsce przejścia; z teraz do wtedy, z potem do nigdy. Ciche pstryknięcie. Wszystkie cząstki drgają, najmniejsze atomy i cała ta mikro reszta nieopisana. Duszne, świetliste okrycie, błękitnie włochate. Zamiera czas, i ruch. Drobiny kurzu zastygłe w powietrzu. Dynamiczna kompozycja zatrzymana w kadrze nieruchomego spojrzenia. Prawie idealna, zrównoważona, silne kontrapunkty. Siedem światów równoległych.

Ona pojawia się nagle, niespodziewanie. Nieoczekiwana, w męczącym upale poranka. Zbliża się powoli. Delikatnie stawia maleńkie stopy na rozgrzanym piachu. Jej długie, ciemne włosy są teraz wyprostowane ale gdy dzień jest pochmurny i mokry, potrafią zwijać się w miliony wesołych loczków, jakby chciały powiedzieć: „Nie martw się! Jest piękny dzień nawet jeżeli słońce dzisiaj nie świeci”…

komentarze (0) | dodaj komentarz

Jestem. Zdarłem wszytkie siedem warst życia a jestem ciągle na powierzchni. Ślizgam się jak latawiec, jak ważka nieważka na wietrze. Wolałbym teraz na słonku się wygrzewać. Kadłub w równowadze, pełne rozpostarcie. Lekkie kołysanie nie przeszkadzałoby mi wcale a wcale. Na skrzydełkach kropelki rosy. Teraz nie jestem motylem. Nie jestem tym, nie jestem tamtym. Nie jestem dzisiaj. Dzisiaj jestem nie tym, raczej jestem tamtym i zupełnie nie tutaj. Jestem jak ważka nieważka na trzcinie. Na słonku wygrzewam skrzydła. Szelest rozkołysany. Równowaga.

komentarze (0) | dodaj komentarz

noc pełna kotów nad dachami
na dole sen bankomatów
zapach asfaltu i trawy
bezpańskie kartony na tyłach sklepów

strach ciała jak elektryczność
pulsuje w neonowych rurkach
sutki sterczące bez ukojenia
wiosna za rogiem

komentarze (1) | dodaj komentarz

urodziłem się bez papierosa w dłoni
i bez okularów w rogowej oprawce
a mogłem zostać poetą
teraz tylko kawa pod zapuchnięty ranek
otwiera drogę

komentarze (0) | dodaj komentarz

wkładają we mnie ręce
i ostre narzędzia

aniołowie w barwach seledynu

w marzeniach widzę
dni mojej starości

komentarze (0) | dodaj komentarz

wiatru wiatru w żagle
nagle co po diable
przeplatane
rozdmuchane
smagle poorane
zorze ranka jutrzejszego
chłodnego

jakiś rozproszony jestem
z każdej strony
zbyt szerokim gestem
kropelki zagarniam
na rozstajach rosy
poklosy
wczorajszej niemocy

komentarze (1) | dodaj komentarz